|
تخته سیاه سه بعدی
حکایت زندگی در قاب شیشه ای زمان
|
||
|
به قول سهراب سپهری : آب را گل نکنیم در فرودست انگار کفتری می خورد آب ... امروز از یک مسیر 200 متری از جوی آب یک خیابان اصلی چند عکس گرفتم که صحنه تازه و بکری نیست چراکه هر روز هزاران بار با این جوی ها ی پر زباله روبرو می شوید . ولی نکته اینجاست که بردرو دیوار زیاد نوشته اند: (( نظافت از ایمان است )) آیا واقعا ایمان نقشی در تمیزی جوی آب دارد؟ ... اگر اینطورباشد اروپاییان پس خیلی با ایمانند که اینقدر به نظافت شخصی و محیطی خود اهمیت می دهند. خاطره: سالها پیش با دوستم در چمن وسط بلوار نشسته بودیم و یک پسر بچه با دوچرخه اش رد می شد که دوستم برای خنده و شوخی به او گفت : پسرجان لاستیک دوچرخت داره می چرخه اونم ساده برگشت و به لاستیک دوچرخش نگاه می کرد که بیچاره با سر رفت تو جوی آب که از قضا جوی آبی که مدتها خشک بود و همون موقع جریان آب با کلی آت و آشغال در حال عبور بود و ما هم دویدیم و از توی جوی کشیدیمش بیرون ، و صورتش .....( خدا ببخشه)
و آخر شعر سهراب : مردمان سر رود ، آب را می فھمند . گل نکردندش ، ما نیز آب را گل نکنیم. دزدی انواع مختلف دارد . از دیوار خونه مردم بالا رفتن تا جیب بری و سرقت پول و .... اما تا حالا ندیده بودم که از مداد هم دزدی کنن اونم از نوع خارجی که اینهمه ادعای درستکاری دارن و خیلی به خودشون می نازند که ما دزدی بلد نیستیم ، حقوق بشر می دانیم. اما خوب به عکس نگاه کنید و ببینید که این یک مداد چشم است و مارک اون هم xxl است. و از خارج وارد می شود . از نیمه های مداد دیگر نشانی از مغز نیست. این بار اول نیست، تا کنون چند بار با این صحنه روبرو شدم و شاید شما هم از اینگونه مدادهای نصفه مغز دیده باشید . اگر یک حساب سر انگشتی کنید پی خواهید برد که اگر از هر مداد پنج سانتیمتر آنرا نگذارند (از این پس نگویید دزدی بگویید فراموش کرده اند ) چند متر می شود !!! سهشنبه 02 خرداد 1391 :: 15:43 :: نويسنده : vopi
مبلمان شهری همیشه یکی از دغدغه های شهرداران و بهانه نقادان بوده است. اما دور از انصاف است که بخواهیم از فعالیت های بعضی شهرداران تمجید نکنیم . جناب اسماعیل پور از همان دسته شهرداران است که واقعا" قابل تعریف است . در هرگوشه کنار شهر که می نگری زیبایی گلدانهای فلزی با گلهای زیبا به فاصله نزدیک بهم روی جوی آب خیابانها و گلدانهای گوناگون و در داخل میادین و در ابتدای بلوارها مجسمه شخصیت های هنری و فرهنگی ایران و رنگ آمیزی تمام دیوارهای خالی خبابانهای اصلی همه گوشه ای از اقدامات اوست.
شهر ما خانه ما شهر زیبا شهر فرشتگان اگر به جامعه کنونی کمی دقیق تر نگاه کنیم مردم را با تنوع بیشتری در مدل لباس ، کفش و حتی ریش می بینیم . چرخه مد در دنیا بین 30 تا 35 سال است. (شما می توانید لباس های خود را سی سال نگه دارید و دوباره بپوشید .!!! ) اما واقعا" مد در دنیا ا ز کچا ریشه می گیرد؟ خیلی ها هم خودشان مد درست می کنند . مثلا" عکس مقابل .... امروز در پمپ بنزین توجه مرا بخود جلب کرد و از این آقا که متصدی پمپ بود خواستم که از ریشش عکس
بگیرم و خیلی هم استقبال کرد و کلی ژست گرفت و گفت برای کجا می خواهید و ... مد در جامعه ما خیلی جالب شده الان هر جور که لباس بپوشی و هر طور که مدل مو و ریش بگذاری مد است . از شلوارهای پاره پوره گرفته تا ریش های عجیب و غریب .
کلاس سوم دبیرستان بودم و مو هم تا دلتون بخواد داشتم و خیلی هم وسواس بودم که همیشه یک تارش خارج از ردیف مو های دیگه نباشه اگه یه روز باد می اومد دیگه اونروز بیرون نمی رفتم ، شیشه ماشین پایین بود سوار نمی شدم و کلی دردسر واسه خودم و اطرافیان بخاطر موهام داشتم که لطف خدا شامل ما شد و یکی یکی موها مرخص شدند!!
اما یه روز اومدم تمام مو ها مو از بالای سر به پایین سشوار زدم و جلوش رو به بالا فر کردم و مثل یه ناودون شده بو د بالاخره یکی دو تا از دوستام گفتن این چه مدلیه؟ منم گفتم مدل اسپانیایی !! ، اونا هم همین مدل رو زدند . رفتم آرایشگاه . آرایشگر گفت این چه مدلیه ؟ به اونم گفتم اسپانیایی !! . بعد از دو سه هفته بیشتر جوونا همین مدل رو زدند و می گفتند برید آرایشگاه 2000 مدل اسپانیایی می زنه ....!!!( اینم ریشه مد )
جمعه 29 اردیبهشت 1391 :: 13:29 :: نويسنده : vopi
عکس بالا مربوط به اسفند ماه 89 است که از داخل میدان بار گرفتم و چون داخل آرشیو عکس هایم بود حیفم اومد اینجا یادی ازش نکنم. بوضوح معلوم است یک ماشین کهنه و قراضه که شاید اگر این مطالب رو نگم هر کسی در وهله اول فکر می کنه این ماشین مربوط به جنگ جهانی دوم است . اما باور کنید این ماشین کارمی کند و راننده آن در میدان بار میوه حمل می کند . داخل ماشین را که نگاه کردم فقط یک فرمان ، دنده ، صندلی درب و داغون و دیگر هیچ. حالا این راننده نان آور یک خانواده است و کلی هم با آن ماشین کهنه پول در می آورد. شاید این ماشین را کنار خیابان بگذارند..... و این مطلب را آوردم برای کسانی که بیکارند و می گویند کار نیست !!! امسال سال حمایت از کار و سرمایه ملی است و آیا این ماشین سرمایه ملی نیست؟ آیا بارکشی با این ماشین کار نیست؟ بالاخره هرکاری بجای خودش قابل احترام است پس اگر کمی به دوروبر خود نگاه کنید کارهای زیادی است که می توان انجام داد . همت بلند دار که مردان بزرگ از همت بلند به جایی رسیده اند . خالکوبی ریشه تاریخی دارد از دوران هخامنشیان به بعد در ایران رسم بود بدلایل مختلف از زیبایی گرفته تا خرافات این عمل را انجام می دادند. جالب اینست که افراد خاصی تن به این عمل دردناک و گاهی خطرناک می دهند. زیرا باید با میله و سوزن و تیغ و... خون پوست را بشکافند، طرح بکشند و مرکب مخصوصی را
با خون آلوده کنند و بسوزانند و بالاخره خیلی پردرد و رنج آور است. گرچه در قدیم افراد لوتی و بزن بهادر و اینگونه افراد به این عمل تن می دادند تا شهامت و تحمل خود را به رخ دیگران بکشانند. (چشم زخم و جلب محبت و افزون مهر شوهر و درمان ترس و سردرد و ... از خرافاتی بود که خالکوبی رواج داشت . ) اما در چند سال اخیر این عمل یک هنر و یک
زیبایی هم برای دختر وپسرا ی جوون مد شده. زمانی که سرباز بودم ، تو زندان خدمت می کردم یک زندانی داشتیم تمام بدنش پر خالکوبی بودو جالبه اون می گفت سی ساله تو بیشتر زندانا بودم و هر زندانی که می رفتم یک خالکوبی واسه یادگاری رو بدنم می زدم ، یه عقاب روی پشت ، یه اژدها روی سینه و شکمش ، روی دست و پاشم که تا دلت بخواد شعرای معروف تو زندان ( عشق من مادر ، زندان خانه من است و.....) می دیدی. ولی اونکه یه زمانی واسه خودش کسی بوده و بزن بهادر بوده حالا یه معتاد ضعیف بود که حسرت گذشته بر باد رفته خودش رو می خورد و می گفت : تمام زندگیمو پای رفیقام ریختم و اعتیاد منم یادگار محبت های اونا ست ...... همیشه میگفتن:ژیان هم خودتو می بره هم آبروتو از ژیان خاطره زیاد دارم . یادمه یک دبیر زبانی بود به نام آقای نبوی (اگه زندس خدانگهدارش و اگه مرده رحمتش کنه ) این معلم با ژیان زردش معروف بود. یه بار میخواست بره مشهد برای اینکه ژیانش جای مطمئنی باشه گذاشته بودش تو دبیرستان ( امام ) بعد از چندروز که اومد روبرو شد با جنازه ماشینش که سوخته بود ( میگفتن دانش آموزا سوزوندنش ) با اینکه آدم خوبیم بود ولی نمی دونم برای چی به ژیانش رحم نکرده بودن . بچه ها می گفتن دلیلش این بوده که آبروی آقای نبوی می خواستن بیشتر از اون نره از شر ژیانه راحتش کردن . جالبه وقتی با اون صحنه ژیان سوختش روبرو شده غش کرده کلی آب قند دادن تا به هوش می اومده باز یادش که می اوده دوباره غش می کرده ( زیادی هم خوب بودن برای دانش آموزا فرقی نمی کنه اونا فقط می خوان سوژه واسه خنده داشته باشن. یادمه اولین بار که سوار ژیان شدم سال 1353 بود ، می خواستم بیام پایین هرچی دنبال دستگیره درش می گشتم پیداش نمی کردم کلی تو ماشین زندونی بودم (چون درش با همه ماشینا فرق می کرد ) و همیشه برام سوال بود که دنده این ماشین کجاس ؟!! آخرین جمله : بازم میگن هیچکس نمی تونه ژیانو چبش کنه. ضمنا" اصفهان هم پایتخت ژیان ایرانه ...
آیا به رابطه بین عکس و قوه تخیل فکر کرده اید. آیا زمانیکه آلبو م عکستان را ورق می زنید به یاد چه می افتید؟ مطمئنا" شادی ، غم ، اندوه افسوس گذشته و شاید هم انرژی می گیرید. در هر صورت دیدن هیچ عکسی بدون احساس نیست . عکس مقابل را پارسال جلوی باغی نشسته بودم ، گرفتم و هرزمانیکه به آن نگاه می کنم دقیقا آن باد سرد زیر سایه درخت را در اوج گرمای تابستان فراموش نمی کنم. شاید در زیر این سایه درخت کنار این جوی ساز، یک نان و سبزی تازه خوردنش بسیار لذت بخش باشد. لحظه ای بال گشودن و فراق از این دنیای پر هیاهو و شلوغ و همنشین شدن با کوه و دشت بد نیست . روزگارم اینست: دلخوشم باغزلی، تکه نانی، آبی و اگر باز پرسی گویم: دلخوشم با نفسی حبه قند و چایی صحبت اهل دلی ... فارغ از همه دنیایی دلخوش ها کم نیست،دیده ها نابیناست... پنجشنبه 14 اردیبهشت 1391 :: 11:07 :: نويسنده : vopi
این دیوار یکی از کوچه های شهرمان است. ادارات برق، گاز، آب و مخابرات چقدر به این زبیایی کمک کرده اند!!! فقط یک ماژیک دستشان و بر درو دیوار شهر اعدادی که فقط خودشان می دانند مینویسند. حال بماند زنگ درب و داغون منزل ... ما که اروپا نرفتیم اما کسی که رفته بود می گفت : در زوریخ فردی داشت یک آجر کوچک نمای منزلش را می چسباند ، گفتم داری چکار می کنی گفت دو روزه این آجر افتاده کلی خجالت کشیدم که مبادا مردم بگن این چه آدم بی توجهییه ... دارم درستش می کنم اینجا همه ظاهر خونه هاشون رو مثله داخل تمیز و شیک نگهداری می کنند. حال ما چطور ؟! عکس مقابل از پارک بسیج کاشمراست که حدود چند ماهی است اونو درست کردن ( دستشون درد نکنه ) خیلی زیبا ست .همین اوایل یه روز گفتیم دست زن و بچه رو بگیریم بریم پارک . با صحنه هایی از بی فرهنگی روبرو شدم که واقعا" تاسف خوردم. اول از همه بچمون رفت سرسره بازی کنه یه نره غولی که از یک خانواده بی رگ و ریشه که فقط خدا اونارو خلق کرده تا فقط خراب کنن و مشکل درست کنن و نه خودشون اهل پیشرفت و فرهنگ هستند ،که مانع ترقی دیگرانند، رفت سرسره بازی همه خونواده ها ناراحت بودن چون این نره غول با یک شلوارکردی گله گشاد کثیف که یکسره فحش میدادو بلند بلند می خندیدبا دوستاش چسبیده بودند به در و پیکر این سرسره پلاسیتکی و تا می تونستن لگد زدنو و آویزون شده بودن ( شانس آوردیم جنس این سرسره ها محکم بود و گرنه داغون شده بودند) همه بچه هاشونو برداشتند تا اینها قشنگ نمایش بی فرهنگیشونو انجام دادند. ( لاتهایی بودن که کسی جرات نداشت چیزی بگه ، چون خیلی بی آبرو بودن) رفتم وسایل نرمش کنار پارک که صحنه دیگری را دیدم، این وسایل یک ورق فلزی که طریقه استفادشون کنار وسیله حک شده >>> بیشتر اونارو با چاقو به زور کند ه بودن ... نکته مهم : این وظیفه من و شماست که به فرزندان خود طریقه درست استفاده کردن از وسایل عمومی را یاد بدیم و متولیان امور هم هر وسیله ای که خراب می شود را باید سریع درست یا تعویض کنند. حتی اگر صدبار آنرا خراب کنند و این باعث زیبایی شهرمون خواهد شد . جدا ازاینکه ما هم باید بیرون منزل را مثل داخل تمیز و شیک نگهداری کنیم. (گرچه که تازگی این زیباسازی داره فرهنگ میشه). سهشنبه 12 اردیبهشت 1391 :: 15:22 :: نويسنده : vopi
امروز سه شنبه دوازدهم اردیبهشت روز معلم بود . زمانیکه خود دانش آموز بودم قدر آنها را ندانستم و حال که در این دنیای علم و آموزش وتربیت گوشه کوچکی از آن به من سپرده شده به واقع معنای گذشت ، محبت ، ایثار و همچون شمع بودن را آموختم . عکس بالا را از یک کوچه گرفتم و شعر قشنگی را بروی آن حک کردم گرچه شعرش طولانی بود اما اول و آخرش که بسیار دلنشین بود را به یاد تمام معلمانی که اکنون در میان ما زندگان نیستند آوردم. روحشان شاد و خاطرشان گرامی . در این روز ، که نه در تمام سال باید آنهایی که زنده اند ، را قدر بدانیم قبل از آنکه دیر شود، آنها رادریابیم . روز معلم بر سنگربانان دانایی مبارک باد.
درباره وبلاگ
 نام این وبلاگ را به یاد کارتون دوران کودکیم بنام تنسی تاکسی دو و چارملی گذاشتم.دو پنگوئن ماجراجو که هر بار با مشکلی روبرو می شدند و برای حل آن نزد آقای وپی می رفتند و او از داخل کمدشلوغش تخته سیاه سه بعدی خود را می آورد و با استفاده از آن تنسی و چارملی را راهنمایی می کرد. زندگی مثل یک پازل بزرگ است . من و تو ،اجزای آنیم ، زمانی زیباست که کنارهم قرار گیرند.  موضوعات
 آرشيو وبلاگ
|
||
 |
آب روان ، یک پیاله ماست کیسه ای دست 
